Imperium Rusowskie

Bracia i siostry, dostojni goście, drogi Bracie w Chrystusie — Wasza Świątobliwość,

Stoję dziś przed wami z sercem pełnym wdzięczności i nadziei. Przybyłem tutaj nie jako przedstawiciel jedynie jednej tradycji, lecz jako pasterz, który pragnie potwierdzić to, co nas łączy: wiarę w Jezusa Chrystusa, powołanie do służby i wezwanie do miłości bliźniego.
W tych dniach, gdy nasza wspólnota przechodzi czas przemiany i odnowy, chcę wyrazić wobec Waszej Świątobliwości i wobec całego Kościoła Prawosławnego Imperium Rusowskiego moje szczere wsparcie, błogosławieństwo i przyjaźń.
Znamy historię naszych dróg — bywają one splecione, bywają rozdzielone, lecz zawsze prowadzą ku temu samemu Źródłu. Dziś potwierdzamy, że różnorodność tradycji nie jest przeszkodą, lecz bogactwem.
Różne języki liturgii, odmienne zwyczaje i odrębne drogi duchowe mogą wzajemnie ubogacać, jeśli kieruje nami pokora, prawda i miłość. W imię tej pokory i miłości składam wyrazy uznania dla Waszej Świątobliwości i dla całej wspólnoty prawosławnej — za wierność modlitwie, za troskę o sakramenty i za świadectwo wiary, które daje nadzieję wielu ludziom.
Nie przychodzę z pustymi słowami. Daję wam błogosławieństwo Kościoła Powszechnego Patriarchatu Walencji: niech Bóg umacnia Was w posłudze, niech Duch Święty prowadzi Wasze decyzje, a miłość Chrystusa niech będzie światłem w każdym działaniu.
Modlimy się, aby nasze wspólne wysiłki na rzecz pokoju, sprawiedliwości i troski o najsłabszych przynosiły owoce dla całego mikroświata.
Przyjaźń między naszymi Kościołami nie jest jedynie gestem dyplomacji; jest zobowiązaniem. Zobowiązaniem do dialogu, do wzajemnego słuchania, do współpracy w dziełach miłosierdzia i do wspólnego świadectwa wobec świata, który tak bardzo potrzebuje znaku jedności w Chrystusie.
Wzywam dziś wszystkich wiernych, byśmy odrzucili pokusy podziału i rywalizacji, a przyjęli ducha służby i braterstwa.
Niech nasza współpraca będzie oparta na prawdzie i szacunku: prawdzie o wspólnym powołaniu do świętości oraz szacunku dla odmienności, które Pan Bóg w swojej mądrości wprowadził w życie Kościoła.
Niech nasze rozmowy będą szczere, a decyzje — owocem modlitwy i rozeznania. Niech nasze działania na rzecz dobra wspólnego będą widoczne w trosce o ubogich, w obronie godności człowieka i w budowaniu mostów tam, gdzie wcześniej były mury.
Dziś, publicznie i z pełnym przekonaniem, wyrażam przyjaźń wobec Waszej Świątobliwości i całego Kościoła Prawosławnego Imperium Rusowskiego.
Przyjmijcie nasze wsparcie i błogosławieństwo jako znak braterstwa, które pragniemy pogłębiać każdego dnia. Niech Pan, który jednoczy serca, obdarzy nas mądrością, odwagą i wytrwałością w dążeniu do jedności, która nie znosi przymusu, lecz rodzi się z prawdy i miłości.
Na zakończenie zwracam się do wszystkich zgromadzonych: niech nasza modlitwa będzie mostem łączącym nasze wspólnoty; niech nasze ręce będą narzędziami służby; niech nasze życie będzie świadectwem, że w Chrystusie jesteśmy jedno.
Błogosławię Was wszystkich w imię Trójcy Przenajświętszej. Amen.