Imperium Rusowskie

Obywatele Rusowii!
Dość ciszy.
Dość bezruchu.
Dość władzy, która istnieje tylko z nazwy.
Cesarz Rusowii, Wilhelm Zygmunt I, zasiada na tronie, lecz nie rządzi. Milczy, gdy państwo gnije. Trwa, gdy naród się dusi. Istnieje, lecz nic nie czyni. A władza, która nie działa, nie jest władzą — jest balastem.
Rusowia nie powstała po to, by być dekoracją dla jednego nazwiska!
Cesarz, który nie służy wspólnocie, traci moralne prawo do panowania!
Korona bez odpowiedzialności jest pustą obręczą!
Tytuł bez czynów — farsą!
Dlatego mówimy jasno:
Wilhelm Zygmunt I musi ustąpić!
Nie w imię chaosu.
Nie w imię zemsty.
Lecz w imię odrodzenia Rusowii!
Wzywamy obywateli do:
- publicznego odrzucenia autorytetu biernej władzy,
- organizowania się w zgromadzeniach, radach i forach obywatelskich,
- tworzenia nowego porządku politycznego opartego na działaniu, odpowiedzialności i jawności,
- ustanowienia władzy, która pracuje, a nie tylko trwa.
Rusowia potrzebuje rządu, który podejmuje decyzje,
przywódcy, który ponosi konsekwencje,
państwa, które żyje, a nie udaje istnienie.
Niech ten manifest będzie granicą.
Po jednej stronie — marazm.
Po drugiej — działanie.
Nie obalamy Rusowii.
Obalamy bezczynność.
Niech naród przemówi!
Niech cesarz odejdzie!
Niech Rusowia wreszcie ruszy!

@Bazyli, @Bojan Karenin

Obywatele Rusowii!
Dziękujemy patriarsze Bazylemu za słowa pokrzepienia i otuchy. W chwili, gdy władza milczała, on nazwął nasze wołanie tym, czym ono jest — głosem sumienia. Ten gest zapisze się w historii i nie zostanie zapomniany.
Dziękujemy także za wsparcie jakie przyszło do nas z zagranicy. Odbieramy to jako wyraz chrześcijańskiej troski o społeczeństwo oraz odnotowujemy odradzające się w chrześcijańskim braterstwie porozumienie pomiędzy narodami Rusowii i Skarlandu.
Ale mówimy dziś jasno:
wdzięczność nie oznacza zadowolenia, a wsparcie moralne nie kończy naszej drogi.
Stoimy tu nie po to, by być wysłuchani — stoimy tu po to, by coś się wreszcie wydarzyło.
Rusowia dryfuje. Państwo nie może żyć w zawieszeniu. Naród nie może być rządzony przez brak decyzji. A tron nie może być miejscem ucieczki od odpowiedzialności.
Dlatego dziś, wobec narodu, wobec Kościoła i wobec historii, stawiamy sprawę jasno. Dajemy cesarzowi ultimatum.
Albo:
- natychmiast podejmie realne rządy,
- przedstawi plan działań, reform i odpowiedzialności,
- stanie przed narodem i odpowie na jego pytania,
albo:
Senat Rządzący — jako jedyna legalna instytucja zdolna do działania — dokona detronizacji, a Rusowia wejdzie na drogę republikańskich rządów, opartych na odpowiedzialności, kontroli i woli obywateli.
Nie grozimy.
Informujemy.
To nie ulica obala władzę.
To władza obala się sama — gdy przestaje działać.
Nie chcemy chaosu.
Nie chcemy zemsty.
Chcemy państwa, które istnieje naprawdę, a nie tylko w tytułach i pieczęciach.
Dlatego zostajemy!
Dlatego protest trwa!
Dlatego nie cofniemy się przed decyzją, jeśli decyzja nie nadejdzie z pałacu! Niech cesarz wybierze:
rządzenie albo odejście.

Głos w sprawie postanowiła zabrać Jej Cesarska Mość Cesarzowa Matka. Wdowa po cesarzu Aleksandrze Nikołajewiczu zwyczajowo nie brała udziału w sporach politycznych, jednak sytuacja nakazuje przerwać milczenie.

Wielce Szanowni Obywatele Rusowii!

Nie szukałam tej chwili.
Przez całe życie trzymałam się z dala od bieżącej polityki, wierząc, że najlepszą służbą bywa czasem milczenie. Dziś jednak milczenie byłoby wygodą — a na nią Rusowia nie może sobie pozwolić.
Zabieram głos nie jako strona sporu.
Zabieram go jako członek rodziny Romadonowów i jako obywatelka państwa, które znalazło się na rozdrożu.
Słyszę głos protestujących.
Rozumiem ich gniew i ich niecierpliwość.
Widzę też ciężar odpowiedzialności, który spoczywa na instytucjach państwa.
Nie mogę udawać, że to mnie nie dotyczy.
Jeśli władza ma odzyskać sens, musi zostać odbudowana na zaufaniu.
Jeśli państwo ma uniknąć chaosu, potrzebuje ciągłości i odwagi jednocześnie.
Dlatego mówię dziś jasno:
Jestem gotowa objąć tron Rusowii.
Nie jako nagrodę. Nie jako powrót do dawnych form.
Lecz jako akt odpowiedzialności za kraj i za rodzinę Romadonowów, która nie może stać z boku, gdy państwo słabnie.
Jeśli Senat Rządzący uzna, że moja osoba może stać się punktem stabilizacji — przyjmę ten ciężar.
Jeśli naród uzna, że potrzebuje mostu, a nie muru — będę tym mostem.
Nie obiecuję cudów. Obiecuję obecność, decyzje i dialog.
Pierwszym obowiązkiem władzy jest słuchać.
Drugim — działać.
Stanę tylko po jednej stronie:
po stronie państwa, które chce żyć uczciwie i się rozwijać.
Jeśli mam pomóc Rusowii przejść przez ten moment —
jestem gotowa.

Z powagą chwili,

Maria Fiodorowna Romadonowa,
Cesarzowa Matka.